Uniekerk

Vrijzinnig? Eigentijds en praktisch geloven!

Predikant (vacant)

Predikant (vacant)

Ds. Carla Augustina Schoonenberg-Lems (Amstelveen, 24 juli 1966) was vanaf 1 september 2008 t/m 1 september 2019 werkzaam in de gemeente; vanaf 16 mei 2010 was zij verbonden als gemeentepredikant aan de Uniekerk.

Gaandeweg

In de wandelgangen waren er al in de afgelopen weken al vele ontmoetingen en kleine momenten van afscheid. In de kerk, op straat, in de supermarkt, bij het wandelen en het sporten. Korte ogenblikken waarbij als in een flits herinneringen werden opgehaald, vreugde en verdriet soms opnieuw present werden gesteld. Verwachtingen werden uitgesproken en goede wensen klonken over en weer.

Nu de afscheidsdienst van zondagmiddag 1 september om 14.30 uur nadert, komt ook het bredere afscheid van het Westland dichterbij. Want in totaal ben ik er 22 jaar werkzaam geweest. Eerst elf jaar voor een klein aantal uren per week in de vrijzinnige geloofsgemeenschap Concordia in Maasdijk, gecombineerd met twee andere deeltijdaanstellingen in de Alblasserwaard. En vanaf 1 september 2008 als predikant van de Uniekerk in ’s-Gravenzande. Het afscheid valt precies elf jaar later.

Hoewel de jaren een afgerond geheel vormen, laten alle opgedane ervaringen zich niet zomaar onder één noemer brengen. Ook de ontwikkelde vaardigheden, de verdere scholing en het inoefenen van spiritualiteit en professionaliteit maken onlosmakelijk deel uit van het gaan van de weg als predikant. En vanzelfsprekend wordt de weg niet alleen gegaan en mogen wij gezamenlijk allereerst gaan vanuit de ontvangen zegen aan het begin van deze weg. En iedere zondag klinkt dan ook niet voor niets ‘Ga maar, dan ga Ik met je mee’.

Zo vormt iedere gemeente een groep mensen die samen onderweg is, die elkaar ondersteunt en bemoedigt, van elkaar leert met vallen en opstaan. De weg gaat verder en de horizon blijft. Dat perspectief is van blijvende waarde en geeft houvast als er zo nu en dan teruggeblikt wordt op de sporen die wij achter laten.

Bij de vele regels en orden die de Protestantse Kerk kent, is er bij het afscheid veel ruimte om het benoemen van de scheidende wegen tussen gemeente en predikant vorm te geven. Dat maakt het mogelijk dat iedere gemeente een afscheid organiseert dat zoveel mogelijk recht doet aan de verhoudingen die er al die jaren waren. Als het goed is, komt op zo’n moment in gecondenseerde vorm terug wat wederzijds gegeven en ontvangen is. Opnieuw niet als een afgerond geheel maar op duidende wijze en ieder voor zichzelf sprekend.

Toen we eind juli met een groep gemeenteleden uit ’s-Gravenzande en Naaldwijk drie dagen in de Abdij van Berne in Heeswijk-Dinther verbleven, maakten we op de laatste dag mee dat een van de priesters zijn 60-jarig ambtsjubileum vierde. Al op de eerste dag van ons verblijf in het klooster had hij ons aangesproken en gevraagd ‘Jullie zijn er toch wel bij vrijdag? Ik heb niet veel familie meer en ja, de preek is in de maak…’. We waren bij de eucharistieviering en werden deelgenoot van zijn integere wijze van voorgaan. Er klonk een modern geloofslied dat van tevoren nog was ingestudeerd door zijn medebroeders; de veelal oudere aanwezigen zongen het moeiteloos mee. Voorin de kerk zaten enkele familieleden en achterin waren wij voor even geloofsgenoten en vormden we een groter verband in Christus.

Bij alle woorden die nog zullen klinken en bij alle beelden die nog zullen worden gedeeld, wil ik vanaf deze plaats ieder met wie ik heb samengewerkt van harte danken. Het is mooi dat levenspaden elkaar gaandeweg kruisen en dat het uiteindelijke perspectief de horizon mag zijn die blijft. Mijn vader sprak als predikant de gevleugelde woorden: ‘Als je in de voetsporen van Jezus gaat, kun je nergens komen waar Hij niet is’.

Dit geloofsvertrouwen wens ik u allen toe en ik voeg er graag aan toe dat alle menselijke inspanningen, ervaringen en herinneringen geborgen zijn bij de Eeuwige. Aan Hem mogen wij elkaar uiteindelijk opdragen, vanuit het geloof dat Hij verder ziet en reikt dan wij als mensen kunnen.

Ds. C.A. Schoonenberg-Lems